วัดศรีะตะพาน สร้างขึ้นพร้อมกับหมู่บ้านหัวขัวเพราะศรัทธาอันแนบแน่นในพุธศาสนาของชาวหัวขัว จนประมาณปี 2380 พระครูแก้วราชา จึงได้นำชาวบ้านร่วมกันสร้างอุโบสถ หรือ สิม ขึ้นเพื่อให้พระภิกษุสงฆ์ใช้ประกอบสังฆกรรมและอุปสมบทกุลบุตรที่มีศรัทธาในพุทธศาสนา ตามประเพณีอันดีงามในวิถีชีวิตของชาวไทย ค้าก่อสร้าง 110 บาท  เป็นลักษณะสิมพื้นบ้านอีสานบริสุทธิ์ แบบมหาอุต ก่ออิฐถือปูน (ปะทาย) มีขนาดเหมาะสมกับสภาพการณ์ของสังคมชนบท  ซึ่งมีพระสงฆ์จำพรรษาประมาณ 1 – 3 รูป มีขนาดกว้าง 4 เมตร ยาว 5.30 เมตร สูง 6 เมตร จุพระได้ประมาณ 5 -6 รูปตามพุทธานุญาตในการสังฆกรรมในเขตชนบทพอดี

ภายในประดิษฐานพระพุธรูปปูนปั้นตามศิลปะอีสาน มักไม่มีฐานชุกชีแต่ก่อนเป็นแท่นยาว ภายหลังได้บูรณะเสริมลายปูนปั้นบ้างบริเวณฐานปากพาน (เอวขันธ์) ทำบัวคล่ำ – บัวหงาย ท้องกระดานลวดบัวตามรสชาติแบบพื้นเมืองซึ่งเป็นเอกลักษณ์เด่นชัดของช่างอีสาน ทรงหลังคาเป็นจั่วแหลมชั้นเดียวโครงสร้างเป็นไม้เนื้อแข็ง ไม้ปิดฝ้าเพดาน ไม่มีช่อฟ้า – หางหงส์ เดมมุมด้วยแป้นมุม (กระเบื้องไม้) ภายหลังบูรณะเปลี่ยนมาเป็นสังกะสีพร้อมกับปูนปั้นหัวเสา สิมบ้านหัวขัวจัดได้ว่าเล็กที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย